Op 12-12-2012 droeg Ed Troost de zeer gerenommeerde camping De Julianahoeve over aan zijn kinderen. Daar ging een zorgvuldig proces aan vooraf dat drie jaar duurde. Dat is bijzonder lang voor Ed, die de koop van de Julianahoeve destijds in één dag besliste en regelde, maar het was wel de juiste manier om het fiscaal goed te doen.

10-jarenplan

Op een late namiddag in 31 maart 1999 belde vader Ed Troost zijn kinderen Sandy en Patrick en zijn schoonzoon Danny: ‘zorg dat je vandaag nog een ontslagbrief inlevert bij je werkgever, want we zijn eigenaar van De Julianahoeve in Renesse.’ Ze kochten een basic camping en maakten een 10-jarenplan om er een “vakantieparadijs” van te maken. Volgens de trouwe bezoekers uit vooral Nederland en Duitsland lukt(e) hen dat uitstekend.

Lang overnameproces

Toen in 2009 de Julianahoeve 10 jaar bestond, wierp de fiscalist en vaste contactpersoon van Ed Troost, Manfred Zurhorst, een balletje op. Ed: ‘Hij zei dat als ik het bedrijf wilde gaan overdragen aan de kinderen, ik niet te lang moest wachten, om fiscale redenen. Om de overdracht gunstig te regelen moest een aantal stappen worden gezet. Zo zat de Julianahoeve samen met vastgoed in een holding. Over het vastgoed is overdrachtsbelasting verschuldigd, dus kwam de camping in een aparte onderneming, die uiteindelijk is overgedragen. Er zijn schenkingsconstructies waarbij de kinderen een financiering aangaan voor het verkrijgen van de aandelen. Dat zou hebben betekend dat mijn kinderen een tweede hypotheek moesten aangaan en dat wilde ik niet, want dan hadden ze geen mogelijkheden meer om in het bedrijf te investeren. Gelukkig was er de mogelijkheid om de hypotheek over te sluiten naar de Rabobank. Dat hebben we al gedaan met het oog op de overdracht van aandelen. De laatste belangrijke stap in het proces was de afstemming met de fiscus over de waarde van de onderneming. Als we dat niet zorgvuldig hadden gedaan, hadden we aanzienlijk veel belasting moeten betalen. Nu konden Sandy en Patrick gebruikmaken van de schenkingsvrijstelling.’

Samenwerking die soms spettert

‘Manfred deed al snel een voorstel voor de overdracht. Zo werkt dat in onze samenwerking. Hij weet dat ik het eerst moet laten bezinken en dan terugkom met mijn eigen ideeën. Dat leidt dan weer tot een volgend voorstel en zo ontstaat er iets waar ik me in kan vinden. Je kunt wel zeggen dat het soms spettert tussen ons. We discussiëren dan over wat ik wil en wat Moore DRV kan doen. Er komt altijd een goede fiscale oplossing uit. Ik kan hem ook altijd bereiken, zelfs bij nacht en ontij, en als hij ergens op een skipiste staat.’

Levenswerk voortzetten is een eer

Die discussies zijn er uiteraard ook tussen vader Ed en de nieuwe eigenaren. Vooral het laatste jaar neemt Ed bewust meer afstand en runnen Sandy en Patrick het inmiddels zeer omvangrijke bedrijf. Patrick heeft veel papierwerk overgenomen en kijkt daardoor ook anders naar investeringen. Die blijven nodig. Patrick: ‘Toen mijn vader de Julianahoeve kocht hebben we echt alles aangepakt; er is niets blijven staan. Daarna zijn er elk jaar nieuwe faciliteiten bijgekomen. Ook deze maanden zijn we druk bezig met vernieuwingen aan het park.’ Sandy: ‘Aan de top komen is veel gemakkelijker dan er te blijven. We moeten heel hard blijven werken en investeren om gasten elk jaar weer een hogere kwaliteit te bieden. Ik voel het als een eer dat we mijn vaders levenswerk mogen voortzetten. Samen met Patrick en Danny, mijn man, doen we dat op onze manier, maar er is nog steeds elke maandag overleg. We gaan discussies niet uit de weg, kunnen als familie alles tegen elkaar zeggen en komen er altijd uit. Ik begrijp heel goed waarom uit onderzoeken blijkt dat familiebedrijven het zo goed doen.’ Ze krijgt bijval van haar “Opi” die is aangeschoven: ‘Er zijn bij familiebedrijven maar twee mogelijkheden: het gaat onderling niet goed en dan verdwijnt het bedrijf, of het gaat goed, en dan gaat het ook echt goed.’ Wijsheid van een zeer krasse senior, die zeker opgaat bij deze trots van Schouwen Duivenland.